دري ژبه: د کانکور پوښتنې

کلمه «خویش» با تلفظ و نوشتن یکسان در معانی مختلف (خود، قوم و خویشاوند) به کار رفته که جناس تام است.

براعت استهلال آن است که نویسنده یا شاعر در آغاز کلام، اشاراتی بیاورد که نشان‌دهنده مقصود و موضوع اصلی اثر باشد.

ستم کردن بر خزاین در ظاهر نکوهش است ولی در باطن مدح بخشندگی و جود است (مدح شبیه به ذم).

لب، چشم و زلف به ترتیب به عقیق، نرگس و عنبر نسبت داده شده‌اند، که هم لف و نشر مرتب و هم صنعت تقسیم است.

اثر داستانی «جهاد اکبر» توسط مولوی محمد حسین پنجابی/پنجشیری نوشته شده است.

پروین اعتصامی از معروف‌ترین قطعه‌سرایان دوره معاصر است.

این بیت از حکیم سنایی غزنوی در حدیقة الحقیقه است.

وجود ادات تشبیه «چون» نشان‌دهنده‌ی صنعت تشبیه است.

در قرون ۹ و ۱۰ هجری تیموریان هرات، صفویان و مغولان هند مراکز مهم ادبی بودند.

فرخی سیستانی از شاعران و قصیده‌سرایان برجسته دوره غزنوی است.

نقطه-ویرگول (؛) برای جدا کردن جملاتی به کار می‌رود که از جهت ساختمان مستقل ولی از جهت معنی به هم وابسته‌اند.

در اتصال پسوند «ی» مصدر/معنی به اسم‌های مختوم به واو (مانند نیکو -> نیکویی) حرف میانجی «ی» اضافه می‌شود (یی).

مانند: پا + مان = پایمان (حرف میانجی «ی»).

تکرار صامت «ز» صنعت هم‌حروفی (نغمهٔ حروف یا واج‌آرایی) است.

حکایت یکی از انواع ادبی مربوط به داستان و قصه است.

معلقات سبعه به دیوار کعبه آویخته می‌شدند.

اشراق به معنی روشن شدن و تابیدن نور است، متضاد آن «تاریک شدن» می‌باشد.

نام اصلی کتاب چهار مقاله نظامی عروضی، «مجمع‌النوادر» است.

واژه «چمن» نشان‌دهنده مکان است، بنابراین اسم مکان می‌باشد.

مؤلف تاریخ بیهقی، ابوالفضل محمد بن حسین بیهقی دبیر است.

قطعه شعری است که مصراع اول آن با بقیه قافیه ندارد (بدون مطلع مصرع) و مصراع‌های دوم هم‌قافیه هستند.

«نوشتی» صیغه ماضی مطلق (گذشته ساده) برای دوم شخص مفرد (مخاطب) است.

سبیل واژه‌ای عربی به معنی راه و مسیر است.

کلمه «ترازو» در ترکیب اضافی با ضمیر ملکی به صورت «ترازوی مان» نوشته می‌شود.